دست آكادمي براي همه رو شده يا برعكس برگزاركنندگان مهم‌ترين رويداد سينمايي سال، به دليل كوشش براي تكرار نكردن اشتباهات گذشته، قابل پيش‌بيني عمل مي‌كنند. نمي‌توان فراموش كرد آلفرد هيچكاك هيچ‌گاه برنده اسكار بهترين كارگرداني نشد. نمي‌توان از ياد برد كه آكادمي همواره جان فورد را در قامت فيلمساز اجتماعي
«خوشه‌هاي خشم» و «خبرچين» ارج نهاد و وسترن‌هاي جاودانه‌اش را ناديده گرفت.

 اسكار حتي به بهترين فيلم همه ادوار هم چيزي جز يك جايزه بهترين فيلمنامه هديه نكرد تا در ناديده گرفتن «همشهري كين» با همه تماشاگران عامي آمريكايي در اولين سال نمايش شاهكار ولز، همراه شود. وقتي «راكي» در حضور «راننده تاكسي»‌ فاتح اسكار شد، عامي‌گرايي اسكار بيشتر به چشم آمد.

مطمئنا اگر «پدرخوانده» هم با اقبال تماشاگر مواجه نمي‌شد، از جوايز اسكار هم خبري نبود. دوره‌هايي را هم مي‌توان به ياد آورد كه پروژه‌هاي مجلل و پرهزينه اما در باطن پوچ و توخالي هاليوود برنده اسكار بهترين فيلم شده‌اند، مثل «بزرگ‌ترين داستان روي زمين» كه همان زمان هم فيلمي ابلهانه و امروز اثري غيرقابل تحمل به نظر مي‌رسد. با چنين پيشينه‌اي وقتي نام اسكار به ميان مي‌آيد، طبيعي است چهره اعضاي آكادمي در هيئت پيرمردهاي خرفتي جلوه‌گر شود كه از ديدن عظمت و رنگ و لعاب سر ذوق مي‌آيند.

كساني كه بارها و بارها اسكار را به ناحق از هنرمندي دريغ كرده‌اند و در اواخر عمر هنري‌اش آن را براي فيلمي معمولي براي تسلي به او داده‌اند. (از تنها اسكاري كه جان‌وين در اواخر عمرش برد تا جايزه‌اي كه اسكورسيزي براي «رفتگان» گرفت،  پيروي از همين قاعده به نظر مي‌رسند.) از سوي ديگر مي‌توان انتخاب‌هاي درست و هوشمندانه آكادمي را هم به ياد آورد.

بزنگاه‌هايي كه اسكار قدر شاهكارها را دانسته و ارزش‌شان را ارج نهاده است. همچنان كه در گذر ايام قواعد به ظاهر خدشه‌ناپذير اسكار، همسو با تحولات گسترده اجتماعي، دچار تغيير شده است. توجه به فيلم‌هاي مستقل كه در اين سال‌ها، گسترش يافته، فقط يكي از نشانه‌هاي انعطافي است كه اسكار از خود نشان داده تا همچنان پويايي خود را حفظ كند.
اين قماري است كه هركس با هر سليقه‌اي مي‌تواند برنده از آن بيرون بيايد.

همان رؤياي آمريكايي كه وقتي روي خوش نشان مي‌دهد، گاهي اوقات حتي خلاف قواعد قديمي عمل مي‌كند. اينكه قواعد براي زيرپا گذاشته شدن ايجاد شده‌اند خود يك قاعده قديمي است! ناپرهيزي‌هاي اعضاي آكادمي در اين سال‌ها هم خود حالا به وضع قواعدي تازه منجر شده است.

هرچند اگر كمي دقت كنيم درمي‌يابيم اينها بخشي از يك بازي قديمي هستند، اينكه اسكار، معمولا جايي هم براي غافلگيركردن باقي مي‌گذارد تا با غيرمنتظره عمل كردن، جذابيت و هيجان خود را همچنان حفظ كند. غافلگيري بزرگ اسكار 2009 اما نه هنگام اهداي جوايز كه زمان معرفي نامزدها رقم خورد، جايي كه «شواليه‌ تاريكي» شايسته‌ترين و بهترين فيلم سال، كنار گذاشته شد تا به نسبت اين سال‌ها، فيلم‌هايي شانس رقابت بيابند كه در اكران زمستان (در موعد نمايش فيلم‌هاي اسكاري) مي‌آيند تا فاتح مجسمه طلايي شوند.

البته در اينجا هم آكادمي از اصول قديمي خود پيروي كرد و تلخ‌انديشي كريس‌نولان را برنتابيد؛ حتي اگر عظمت فيلم غايت همه آن چيزهايي باشد كه اسكار بارها و بارها در برابرش سر تعظيم فرود آورده است.

در عوض از ميان نامزدها بهترين انتخاب‌ها صورت گرفت تا «ميليونر زاغه‌نشين» در حضور فيلم پرطمطراق فينچر فاتح اسكار لقب بگيرد.